Ik ben 33 en heb nog geen kinderen. Er wordt wel gesproken over een zwangerschap, maar eigenlijk ben ik daar nog helemaal niet aan toe. Ze zeggen wel “je bent nooit 100% ready voor kids”, maar ik denk dat ik wel op z’n minst meer dan een beetje ready voor moet zijn. Dat geldt natuurlijk ook voor mijn vriend.

Zwangerschap en een egodingetje

Hoewel ik wel voel dat mijn eierstokken op een bongo aan het slaan zijn, ben ik net eindelijk een beetje aan het ontstressen van de afgelopen jaren waarin ik het verlies van mijn moeder had te verwerken en ondertussen een bedrijf runde (mèt compagnons, dat gelukkig wel). Eigenlijk is het nu een hele goede periode om heel rustig naar het idee van een zwangerschap toe te leven. Een gezin enzo, want dat hoort erbij zo na je dertigste in de Randstad.
Bedenken hoe dat financieel moet (twee shopsessies per maand en al mijn lunches buiten de deur worden doorgekrast), je realiseren dat je niet meer iedere vrijdagavond op het terras kunt hangen tot 02:03 uur, want iemand heeft je nodig en een kind en een kater zijn ‘s werelds kutste combinatie, lekker met je vriend in de auto stappen en doen waar jullie zin in hebben waarwel zeggen en meer van die dingen waarbij je ego het moet ontgelden. Puur omdat het leven dan niet meer om jou draait.
Maar ik moet vooral nadenken of ik klaar ben om voor een ander mens te zorgen, want misschien moet ik nog hèèl even voor mezelf blijven zorgen?

Als je voor iemand anders moet zorgen is het een gunstige bijkomstigheid om goed voor jezelf te kunnen zorgen. Gewoon, zodat je weet wat je te doen staat om een gezond en blij mensje op te voeden dat goed functioneert in de maatschappij en omdat je het zelf ook waard bent om goed onderhouden in je (steeds losser zittende) vel te zitten. Hoewel ik op de goede weg ben, begin ik pas net een beetje te leren hoe dat moet, een beetje goed voor jezelf zorgen.

Als je jarenlang verdrietig bent geweest om het verlies van dierbaren, zoals mijn vader, moeder en oma, dan kun je namelijk nog wel eens wegzakken in (onschuldige) verslavingen die je pijn doen verzachten. Zoals het roken van sigaretten. Veel borrelen. Lekker eten. Ik heb een handje van dat laatste. Het liefst mezelf de hele dag trakteren op alles wat ik lekker vind, want ik heb het toch verdiend? Althans, dat denk ik onbewust, om mezelf te troosten. Om de pijnlijke emoties op te vangen en te verzachten met iets waar ik heel gelukkig van word.

Inmiddels weet ik dat ik niet iedere week patat en frikandellen verdien, maar een goede gezonde linzencurry en een kleine plak homemade bananencake. En geloof me, die frieten eet ik nog wel, alleen wat minder vaak. Maar ik kan een baby straks natuurlijk geen gepureerde frikandellen voorschotelen. Ondertussen oefen ik verder met goed voor mijn vriend en mezelf koken, zodat ik straks weet wat ik een baby te eten kan geven, zonder dat het verandert in een kruipende smulrol.

Get it together

Om me heen zie ik echter mensen die het al veel beter voor elkaar hebben. Die zitten op hun 33e niet meer in mijn fase. Zij zijn al een stapje verder, door naar de volgende ronde. Ze zijn zwanger en happy of plannen een zwangerschap. Hun leven op de rit. Eten gezond, sporten all the time, hebben een nóg succesvollere onderneming, hebben één of meerdere zachte squishy babies en overal op social media zie je de dikke buiken voorbij komen alsof er de hele winter geen reet te doen is geweest behalve bonken.

First of all: Laten ik meteen duidelijk zijn: Ik vind het fantastisch dat mensen om mij heen kinderen aan het krijgen zijn. Good for you! Van alle leuke mensen die ik ken is er of komt er een kleine versie, dat is het allerleukste wat er is!

Ik schrijf dit niet uit wrok. Ik schrijf deze post, omdat ik 33 ben en ik nog niet ben waar zij zijn. De gelukkige, zwangere meiden om mij heen. En terecht dat ze gelukkig en happy zijn! Maar ik word er zelf onzeker van, want… zoals we na ons dertigste allemaal te horen krijgen vanuit alle windrichtingen op de aardbol: “Des te dichter bij de 40, des te groter het risico… Àls het al lukt, hè.. dus als ik jou was zou ik maar opschieten.” Vaak te horen uit de klep van een zure ouwe tante of een bemoeierige buurvrouw.

Druk op de ketel

Yes, yes we know, we hoeven die druk er niet bij hoor. Wetenschappelijk gezien heb ik nog twee jaar om bang te zijn voor- en te twijfelen over een zwangerschap alvorens er ergens een gigantische gong slaat die me vertelt dat mijn eierproductie met 50% omlaag is gegaan. Hoewel ik weet dat ik de druk van de maatschappij niet eens zozeer hoef te laten meewegen in een beslissing om een zwangerschap aan te gaan, dan is het de biologische klok wel die een stuk minder in mijn voordeel werkt namate ik ouder wordt. Maar de druk van de maatschappij laat ik in werkelijkheid wèl meewegen. Samen met die biologische. Lekker dubbelop. Want het voelt soms een beetje als blijven zitten. Iedereen gaat over naar de volgende klas, maar jij moet nog een jaartje over doen. Iets wat eigenlijk alleen maar goed is voor je, want je hebt een extra jaar om alle lesstof te begrijpen en verwerken op jouw tempo. Een extra jaar om te groeien en kennis te vergaren, jezelf klaar te stomen voor wat komt. Maar in de praktijk voelt dat toch anders, want iedereen gaat door. Sneller dan jij. En achterblijven wil niemand. Dus voelt niet zwanger zijn als achterblijven. Terwijl dat helemaal niet hoeft. Alles op z’n tijd. Alleen wanneer ik weer een vrijdagavond heb doorgehaald met vrienden en de volgende dag met een bloedkater door mijn Instagramfeed school zie ik weer een zwangerschapsaankondiging en bedenk ik me wat voor loser ik ben zonder enig zicht op gezinsuitbreiding en/of een doel in het leven.

Wat wil ik eigenlijk?

Een gezin is voor veel mensen een doel. Eerst een partner, dan een huis, dan trouwen, een zwangerschap en dan zien we wel weer verder. Met geluk is je kind rond zijn/haar twintigste op kamers, verloopt de studie goed, heb je geen zorgen en kun je een beetje sparen met je partner voor als jullie met pensioen gaan. Een beetje reizen enzo.

Maar wat als je dat doel niet hebt of in ieder geval niet in die mate, omdat je niet weet waar je wens vandaan komt? Ik wil eigenlijk wel een baby, maar is dat omdat dat van mij verwacht wordt in deze maatschappij? Is het een oerdrift om me voort te planten? Wil ik een schattig leuk mensje op de wereld zetten met mijn vriend? Of zou ik het ook wel prima vinden om de rest van ons leven samen te reizen, avonturen aan te gaan wanneer we willen en naast de liefde voor elkaar geen extra verantwoordelijkheden voelen? Dat klinkt op zich best aantrekkelijk, maar dat voelt zo incompleet, omdat ik vanaf dat ik klein ben heb geleerd dat vrouwen een kind moeten. Dat is wat je doet op aarde toch, je geslacht voortzetten? Maar als het leven een kadootje is, mag ik dat dan ook gewoon voor mezelf houden zonder de helft van mijn leven op te offeren voor een ander? Of wordt dat dan ook als egoïstisch bestempeld. Terwijl ik de wereld er eigenlijk een groot plezier mee doe. In ieder geval één milieuvervuilend mens minder.

De afgelopen jaren ben ik veel met mezelf bezig geweest, om te weten te komen hoe ik in elkaar zit, waarom ik ben wie ik ben en wat ik wil in het leven. Aangezien we hier maar een x-aantal jaar op aarde zijn, denk ik vaak aan wat ik wil hebben gedaan of bereikt als ik oud en bejaard ben, als ik dat mag worden. En het antwoord is dat ik een betekenisvol leven wil hebben geleid waarin ik vooral heb genoten. En hoewel ik snap dat een kind absoluut gepaard gaat met geluk, meaningfulness en genieten, weet ik gewoon niet of het iets voor mij is. Of het bijdraagt aan mijn levensgeluk.

Twijfels en omstandigheden

Ik twijfel over of ik een goede moeder kan zijn, of ik er emotioneel wel aan toe ben of ooit zal zijn, of ik het kind kan bieden wat het nodig heeft, of ik mijn leven wil omgooien…

Maar nu heb ik het over zwangerschap en de wens om dat misschien wel ooit te worden, maar nog niet helemaal weten wanneer. Eigenlijk de meest bleu’e fase waar je rondom dit onderwerp in kunt zitten. Want zwanger willen worden is één, maar of het ook daadwerkelijk lukt is een tweede. Want er is geen enkele leeftijd die een succesvolle zwangerschap garandeert. Ja, op jongere leeftijd is de kans groter dat het lukt om zwanger te worden, want meer eitjes, gunstigere omstandigheden etc., maar zelfs dan kan het gebeuren dat de meest gezonde personen niet tot een bevruchting kunnen komen om diverse redenen.

Wat als ik dan eindelijk na wikken en wegen heb besloten om samen met mijn vriend voor een kindje te gaan. Maar het lukt niet? Of het eindigt in een miskraam? Wat dan? Ik heb een flink pantser opgebouwd de afgelopen decenia, maar of ik zoiets er nog bij kan hebben betwijfel ik.

Dikke buiken

Doordat er zoveel dikke buiken om mij heen zijn, ben ik zo veel met zwangerschap bezig dat ik de druk voor mezelf flink opvoer. Ik heb al geen jaaaaren meer om er over te twijfelen. De keuze moet ergens in de nabije toekomst echt gemaakt worden. Gaan mijn vriend en ik ervoor of niet? Ben ik klaar voor een heel ander leven dan dat ik de afgelopen 33 jaar heb geleid? Want het is geen beslissing waar je even van terugkomt. Het voelt zo definitief en als je er dan ontzettend bewust over nadenkt kun je net zoveel voor’s als tegen’s bedenken. Althans ik. En dan kom je op het punt dat je het niet meer weet.

Wat ik wel weet is door al dit nadenken en het opschrijven ervan, is dat ik in geen enkel geval een kind op de wereld moet zitten vanwege de druk die ermee gepaard gaat. Niet omdat het van me verwacht wordt, niet omdat de biologische klok begint te tikken. De enige reden om een kind op de wereld te zetten, voor mij, is omdat mijn vriend en ik het willen en we klaar zijn om al onze liefde aan een nieuw mensje te geven. Wanneer we er klaar voor zijn. Of in ieder geval meer dan een beetje.