ADHD

Alweer bijna twee jaar geleden kwam ik erachter dat ik al mijn hele leven ADHD heb. Iets waar ik de afgelopen jaren heel open over ben geweest. Posts op Instagram, columns en artikelen op de website van Vacature Via Ginny, een podcastreeks, ik stak het niet onder banken of stoelen. Er zijn gaandeweg een aantal mensen geweest die zich afvroegen of het slim was om, als ondernemer en eigenlijk ook gewoon als persoon, zo open over mijn beperking te zijn. Iets wat ik in eerste instantie begrijp, maar waar ik eigenlijk ook een beetje moe van wordt. Er zijn namelijk ontiegelijk veel mensen op dit aardbolletje die ergens mee te kampen hebben wat ze misschien enigszins belemmert of belemmerde, maar waar ze nu een manier voor vinden om mee om te gaan. Waar het eigenlijk altijd taboe was om openlijk over je “tekortkomingen” te praten, is dat nu gelukkig steeds normaler.

Ook als het gaat om het vinden van een baan is het, als jij je daar prettig bij voelt, prima om aan te geven wat je obstakels zijn. Liever open zijn dan verzwijgen, waarna je werkgever misschien met de gebakken peren komt te zitten, omdat ze niet weten was es gibt? Als ondernemer en business owner heb ik liever dat iemand tegen me zegt wat er aan schort, dan dat ik moet gissen en ik niet kan bieden wat iemand nodig heeft om optimaal te presteren. En dan kun je het argument geven dat te open en eerlijk zijn in je nadeel kan werken, maar het is aan jou om te bedenken of je liever open bent en zo op je beste kunnen kan presteren, of dat je ergens dolgraag wil werken waar je niet eerlijk kunt zijn en dus jezelf eventueel belemmert.

Waarom schrijf ik er dan over?

Ik hou van schrijven, altijd al gedaan. Schrijven is voor mij dan ook een uitlaapklep om mijn fantasie kwijt te kunnen en omdat ik mensen er graag mee vermaak. Soms loop ik wel eens ergens tegenaan of zit ik ergens mee. Het veelgehoorde advies is dan meestal “schrijf het op!”. Dat doe ik tegenwoordig dus ook. Niet in een schriftje die hier thuis ligt, maar lekker op het internet. Want hoewel het soms wel spannend is dat iedereen het kan lezen en dus vanalles van me weet en ik niet van hun en dingen niet zo snel van het internet verdwijnen, vind ik het fijn vanwege de reacties op mijn eerlijkheid.

Het is namelijk zo dat mensen wat hebben aan de dingen die ik deel. Niet omdat ik een of ander supermens ben, maar juist omdat ik schrijf over dingen waar iedereen zich vaak wel eens mee identificeert. Baaldag? Angst ergens voor? Zenuwen voor iets groots? Eigenlijk een win-winsituatie. Ik schrijf iets van me af, een ander vind moed, inspiratie, bevestiging of ervaart een ander (prettig) gevoel.

Oké en nu?

Als we allemaal blijven delen hoe gewoon we zijn als mensen en wat er allemaal bij echt leven hoort, maken we tenminste nog onderscheid tussen de realiteit en alles wat tegenwoordig zo nep is aan deze wereld. Mind you, ik geniet ook ontzettend van megagelikte Instagramaccounts en succesverhalen, maar let’s keep it real!

Hier nog een interessant artikel van het NRC over ADHD op de werkvloer: KLIK