Op Instagram zie ik steeds vaker en voornamelijk meiden tegenspraak bieden wanneer grote merken targetten op onze uiterlijke onzekerheden.
Vaak zijn het advertenties waarin onze huid het moet ontgelden. Niet perfect is not good enough.

Perfecte huid

Want, verkondigen de merken, we willen allemaal flawless en perfect looking skin! Zo zie je regelmatig advertenties voorbij komen met producten die beloven van een “slechte huid” een weer “perfect uitziende huid” te kunnen maken.
Mooie belofte die eigenlijk zelden tot nooit waargemaakt kan worden.

Dat woord ‘perfectie’, daar worden we mee warm gemaakt, want dat willen we allemaal! Perfect zijn. Zou dat niet heerlijk zijn? Dat je je geen zorgen meer hoeft te maken over dat streven naar het perfecte?

Dat zit ‘m als je het mij vraagt dus niet in het behalen van die perfectie.
De afgelopen jaren heb ik geleerd hoe ik met andere ogen naar de definitie van ‘perfectie’ kijk.
Wat mij betreft zit ‘perfectie’ in acceptatie en tevredenheid. In balans. Yin en Yang.

Onzekerheid

Maar jarenlang hadden merken het tegen mij als ze de consument aanspraken op een “slechte” huid. Onzeker als ik was voelde ik me aangesproken.
Vroeger had ik jeugdpuistjes op mijn voorhoofd waar ik me kapot voor schaamde. Die schaamte ging hand in hand met een gigantische portie onzekerheid, waardoor ik tot de conclusie kwam dat ik lelijk was.

Andere meisjes in magazines die ik las leken al niet op mij en hadden ook geen puistjes. Dat alle commerciële foto’s gephotoshopped waren wist ik toen nog niet, behalve als ik een Clearasil-advertentie zag met een buitenproportionele puist op iemand’s neus.

De pil

Op mijn 17e mocht ik met de Diane-pil beginnen en trok mijn acné gedurende de daaropvolgende jaren geleidelijk weg. Heerlijk! Eindelijk een glad gezicht. Die perfecte huid die ik graag wilde hebben. Waarmee ik me dan tien keer knapper zou voelen.

Rond mijn twintigste stopte ik met de Diane-pil, want ik vond deze veel te zwaar. Dus ging ik over op een lichtere pil. Hormoonschommelingen en stress triggerden mijn acné en voor ik het wist had ik gigantische ontstekingen in mijn gezicht.

Terug bij af.

Na tien zalfjes van de huisarts die niet werkten gaf ik die hoop op. Die acné ging nooit meer weg dacht ik.

Nu wil ik zeggen dat ik vanaf dat moment gek genoeg wél begon te geloven in de (valse) beloftes die veel huidverzorgingsmerken doen, maar eigenlijk is dat zo gek nog niet. Ze weten namelijk precies hoe ze op je onzekerheden moeten inspelen, om je ervan te overtuigen dat hun product je leven gaat veranderen. Dat heet natuurlijk marketing.

Wat is ‘lelijk’?

Cellulitis, waarvan het deels erfelijk en dus ook genetisch bepaald is of je dat in min- of meerdere mate hebt, moeten we niet willen. Dure zalf smeren op die putten en laten we de striae ook maar meteen meenemen. Niemand hoeft te zien dat je iets sneller bent gegroeid dan je huid aankon.

Een huid met (moeder)vlekken, te duidelijke adertjes, grove poriën, hyperpigmentatie, puistjes en acné moet a.s.a.p. omgezet worden in een perfect uitziende huid. Want dan wat eigenlijk? Dan lossen al onze problemen op voor de zon? Dan zijn we weer aantrekkelijk? Of nóg aantrekkelijker? Of kunnen we pas gelukkig zijn als we er perfect uitzien?

Nee! Natuurlijk niet! En dat weten we ook wel, maar we trappen er toch altijd weer in.

Slecht is verre van goed en als we ons aangesproken voelen en iets van ons lichaam identificeren met het begrip “slecht”, dan maakt dat dat we er iets aan willen doen. Slecht is niet goed en slecht moet beter. Aan slecht moet altijd gewerkt worden.

Maar als er wordt gesproken van een “slechte” huid. Wat verstaan we dan onder “slecht”?

Want hoe kan een slechte huid bestaan als deze je juist beschermt tegen alles wat daadwerkelijk ‘slecht’ is? Zoals schadelijke invloeden van buitenaf?

Je mooie huid

Je huid is een orgaan dat bestaat uit meerdere lagen. Deze lagen beschermen wat er van binnen zit. Je spieren, je organen, je botten.
Heel fijn dus!
Daarnaast is je huid ook een goede indicator voor wat er in je lichaam of in je hoofd gebeurt.

Een makkelijk voorbeeld is dat je uitslag krijgt, omdat je een allergie hebt. Ding dong! Je huid laat je letterlijk zien dat er iets gebeurt waar je niet tegen kunt.
Zelf krijg ik vaak netelroos (klinkt goorder dan dat het is) als ik een te hoge mate van stress te verwerken heb. Hop! Meteen een indicatie van wat er van binnen speelt en een teken om het rustiger aan te doen.

Het gaat om wat tot ‘schoonheidsideaal’ gemaakt wordt en wat daar wel en niet buiten valt. En wat doen we als we buiten de norm vallen? Dan willen we er juist bijhoren. Maar laat het schoonheidsideaal niet definiëren hoe jij je over uiterlijk voelt. Deze week zijn het dikke lippen, volgende week zijn het dunne wenkbrauwen.
Gelukkig zijn er nu steeds meer mensen die zich dat realiseren. En daarmee meteen herdefiniëren wat ‘mooi’ is.

Werden slanke vrouwen met een bepaalde cupmaat en facial features nog niet zo lang geleden bestempeld tot de ultieme vorm van schoonheid, nu durven mensen én merken daar anders mee om te gaan.

Uiteindelijk draait het toch eigenlijk om acceptatie die we van anderen willen krijgen en dat patroon doorbreken. Sterker nog, de acceptatie van jezelf is het belangrijkste. En zoals mijn overgrootmoeder vroeger scheen te zeggen; “van een mooi bord kan je niet eten”.

Volg je me al op Instagram?