Voedingscoach: Wel Of Niet Doen?

By | 2018-07-20T12:26:34+00:00 June 28th, 2018|Categories: Featured, News|Tags: |Comments Off on Voedingscoach: Wel Of Niet Doen?

Niet al te lang geleden kwam ik tot de realisatie dat de dagen dat ik in maatje 34 paste geteld zijn. Toegegeven, ik ben maat 34 al een paar jaar ontgroeid, maar de ontkenningsfase duurder langer dan had gehoeven.

Ik ben 33, ik hou van een happie en een drankie en mijn heupen staan inmiddels op de baarstand. Waar ik vroeger een stofwisseling met de snelheid van het licht, kom ik nu al een kilo aan als ik kijk naar hoe een ander een taartpunt naar binnen propt.
Yes, ik was het meisje dat tot in het einde der dagen McDonald’s, Burger King, snoep, koek en brood kon eten zonder “dik” te worden. Iedereen altijd jaloers en de vraag “hoe doe je dat!?” werd meer dan eens aan mij gesteld.
Mijn antwoord was altijd “geen idee, ik heb gewoon geluk”. Ik was gewoon gezegend met een snel darmstelsel en een goede stoelgang. Of dat gezond is is een ander verhaal, maar ik hoor vaak dat dat voor iedereen verschilt.

Toen de 30 naderde, merkte ik dat mijn broeken wat strakker begonnen te zitten. Allereerst wijt ik dat aan mijn wasmachine. Waarschijnlijk te heet gewassen OF een keer te veel onbeperkte sushi gegeten. Maar het lag zeker niet aan het feit dat er wat veranderde in mijn lichaam. Dacht ik. Het principe ‘metabolisme’ was mij vreemd en ik was altijd zo’n 50 kg, dus het zou wel weer bijtrekken.

Gewicht

Ik begon bij 46 kg wat extreem licht klinkt, maar ik ben een vrij petit mensje (1.60m). Ik was niet mager toen ik dat gewicht had. Langzaam ging ik richting de 49, 50, 51 en voor ik het wist bleef de weegschaal op 53 hangen. Al mijn kleding zat opeens superstrak en op de foto herkende ik mijn eigen lichaam niet meer. Het probleem is, dat wanneer je niet gezond eet, niet zo goed weet hoe dat eigenlijk moet en je stofwisseling opeens op de rem trapt, je te maken krijgt met (ongewenste) gewichtstoename. Dus kletterde ik steevast door naar 55 kg. Ik voelde me papperig en dik, want ik kom niet op alle plekken in verhouding aan, nee ik krijg een bierbuik, vet op mijn schouderbladen en mijn heupen worden breder.

Toen ik drie dikke vetrollen erbij moest meezeulen, vond ik het tijd om wat actie te gaan ondernemen. Sporten is bij mij een welkom element in mijn leven, maar ik heb niet altijd evenveel ritme als het aankomt op gebruik maken van mij sportabonnement. Een Personal Trainer heb ik ook geprobeerd, maar resultaat bleef steeds uit. Ik wist ook waarom: voeding.

Eten

Nadat ik me niet meer goed voelde in mijn eigen lichaam, besloot ik een voedingscoach in de arm te nemen. Langzaam maar zeker was ik tot de realisatie gekomen dat ik eigenlijk mijn hele volwassen leven eet waar ik zin in heb. Zoals je misschien wel eens hebt meegekregen heb ik wat nare dingen meegemaakt in mijn leven, waaronder de (plotselinge) dood van dierbaren zoals mijn ouders. Zulke dingen doen iets met je, maar vaak ben je je niet bewust van hoeveel invloed het op je eetgedrag kan hebben. Patat, sushi, broodjes, vis, alles wat ik lekker vond ging er de hele dag door in. Zin in een visje? Even naar de markt en twee palingen kopen. Ook een bak kibbeling erbij, want mmm. ‘s Avonds tijd voor avondeten? Even naar de sushibar waar ik twee keer per week afhaalde. Na het sporten vreselijke zin in koolhydraten? Even naar een van de drie snackbars om de hoek waarvan al het personeel mij kende. Ik heb nog geluk dat ik nog door de deur paste met mijn eetpatroon.

Koken

Koken is voor mij een ingewikkeld ding. Een van de kenmerken van iemand met ADHD is dat hij/zij niet het meest oplettende type is en dat focus een lastige opgave kan zijn. Laat koken nou net een klusje zijn waar beide inspanningen voor vereist zijn. Tenzij je iets in de magnetron flikkert, maar voor het avondeten is het doorgaans gebruikelijk iets met het gasfornuis te doen.

Er zijn in mijn volwassen leven honderden aardappelschijfjes verbrand, stukken vlees verkoold, vismoten doorgegaard en taarten mislukt. Op een gegeven moment geef je het gewoon op. Niet omdat je geen zin hebt, maar omdat het er misschien nooit in zal zitten. Naast dat ik mezelf dus gunde waar ik zin in had in plaats van wat ik nodig had, was koken ook geen optie als ik mijn maag wilde vullen.

Verdrietig

Mijn moeder zei ooit: “Wist je dat eten en emoties vaak gepaard gaan? Veel mensen met overgewicht eten, omdat ze niet weten hoe ze met hun emoties moeten omgaan”. Heel droevig. Emo-eten. Iets wat voor mij ver ver van me afstond. Maar het bleef hangen en des te langer ik erover nadacht, des te meer ging ik mezelf herkennen in het gedrag van een emo-eter. Want zeven dagen per week eten wat je “lekker” vindt is niet de manier waarop je het beste voor jezelf zorgt. Natuurlijk is een gezonde salade ook lekker, maar ik heb het over pizza, patat, ramen. Alles wat niet per se ten goede van je gezondheid komt. En waarom ik dat deed begon ook steeds heldere vormen aan te nemen. Ik had zoveel ellende meegemaakt, dat ik mezelf iedere dag trakteerde. Ik had het tenslotte verdiend, want ik was sip.
De mind-set om je eigen gezondheid naar de tering te helpen. De reden waardoor ik niet alleen aankwam door mijn veranderde stofwisseling, maar ook omdat ik niet wist hoe ik voor mezelf moest zorgen op het gebied van voeding.

voedingscoach ginny ranu

De coach

In mijn omgeving waren er vrienden die met een voedingscoach werkten om hun leven weer op orde te krijgen. De een wilde afvallen, de ander stapte over op een vegan-dieet. Fijne bijkomstigheid, de coach die ik in de arm nam was iemand waar ik vroeger veel mee omging en waar ik veel goede verhalen over hoorde. Ik kende haar al en dat scheelde een hoop uitzoekwerk en een hoge drempel kan ik je vertellen.

Ik wist dus ook dat zij de juiste opleidingen en studies had gevolgd waaronder die van Orthomoleculaire Geneeskunde. Heel fijn, want bij haar zat ik dus goed voor mijn probleem.

Beginnen

Het prettige aan mijn ervaring is dat ik individuele begeleiding kreeg. Na een intakegesprek waarin o.a. wordt besproken wat je wil bereiken, wat je medische achtergrond is, je persoonlijke situatie, of je veel of weinig sport en je levensstijl, krijg je een op maat gemaakt persoonlijk plan. Een voedingsplan welteverstaan en deze is alleen voor jou. Het plan is afgesteld op je levensstijl, je gewicht, etc. dus het heeft niet zoveel zin om die met je vriendin van 1 meter 90 te delen, want die heeft waarschijnlijk hele ander behoeftes.

Mijn goal was om een paar kilo af te vallen binnen tien weken. Ik kreeg een aantal weekschema’s, een aantal dagmenu’s, bordindelingen en andere informatie zoals een boodschappenlijst mee. Na je tweede gesprek moet je dus ook echt aan de slag. Hoe makkelijk het zou zijn, je voedingscoach begeleid je bij het afvallen, maar je moet het zware gedeelte zelf doen.

Iedere twee weken moest ik weer terugkomen om te bespreken hoe het is gegaan, om lichaamsmetingen te doen en te kijken hoeveel progressie er is geboekt en om te bespreken over eventueel kleine aanpassingen gemaakt moeten worden. Een voedingsplan is namelijk niet alleen een kwestie van goed eten. Het is een kwestie van je gedragspatroon herkennen, een goede balans in je leven en gewoontes doorbreken. Als je bereid bent om daarmee aan de slag te gaan, dan schat ik je slagingskans heel groot in.

Verandering

In het begin was het enorm wennen. Opeens moest ik me aan regels houden als het aankomt op eten, waar ik voorheen de dienst uitmaakte. Mijn boodschappen waren ineens heel anders. Koek en snoep was er niet meer bij (al mag je zelfs met je voedingsplan nog een patatje en een koekje, alleen niet iedere dag) en in plaats van de hele dag door eten, mocht ik nu maar drie keer per dag. Shocking!

De eerste week is even doorkomen, aangezien ik van pizza naar quinoa ging en van Magnumijsjes naar een stuk fruit. Na de tweede week merkte ik al dat het me wel prima afging. Het scheelt je namelijk heel veel nadenken als je maar drie keer per dag eet en je al weet wat je gaat maken. Dat staat tenslotte op je weekmenu en als je een keer geen zin hebt in dat avondeten, switch je het met een andere dag.

Na die twee weken kom je terug en wordt je gemeten, vertel je hoe het ging en krijg je weer nieuwe weekmenu’s.

En dan

Na een aantal weken behoor je je streefgewicht te hebben gehaald. Ik ging voor een streefgewicht na tien weken, echter mijn coachingstraject was korter. En dat is niet erg. Je kunt je coachingstraject namelijk desgewenst verlengen en als je daar niet voor kiest is het ook oké, want dan kan je namelijk in de praktijk brengen wat je hebt geleerd.

Wat leerde ik tijdens het traject

Ik merkte in het begin vooral dat ik het erg vervelend vond dat ik niet meer ‘zelf’ kon kiezen wat ik at. Daar werd ik een beetje gefrustreerd van, maar na een week was ik daar wel overheen. Het gaf me zelfs rust om te weten wat ik moest gaan eten en welke boodschappen ik daarvoor moest doen. Meteen een goed moment om niet toe te geven aan emo-eten als ik me ellendig voelde en mezelf wilde trakteren.

Het is overigens gedurende het traject een paar keer mis gegaan. Het fijne aan mijn voedingscoach was dat ze me daar niet voor berispte, maar aangaf dat dat heel normaal is en hoe we dat kunnen voorkomen. En als het te lastig werd, dan kon ze zelfs mijn menu aanpassen. Dat gaf me dus een heel prettig gevoel, omdat ik niet werd gestraft, maar omdat we juist gingen kijken hoe het beter kon. Op die manier durf je denk ik ook sneller eerlijk tegen je coach en jezelf te zijn.

Na mijn traject ben ik zelf aan de slag gegaan. Het menu heb ik vrij snel de deur uit gedaan. Ik had toch wat meer controle over mijn eigen eetgedrag nodig, maar nu wist ik wél wat ik moest kopen in de supermarkt om een goede maaltijd voor mijn neus te zetten.

Het bijzondere aan dit proces voor mij is geweest dat ik tijdens het traject afviel, maar ik na tien weken mijn streefgewicht niet gehaald heb. Als ik het traject langer had door laten lopen waarschijnlijk wel, maar ik wilde het alleen doen.
Feit is dat ik een levensgenieter ben. Ik hou ook te veel van een kaasie en een wijntje. Wat ik in véél mindere mate doe is emo-eten, omdat ik nu weet dat ik voor die drie taco’s ook een gezonde linzensoep kan klaarmaken die ik net zo lekker vind.

Resultaat

Ben ik uiteindelijk heel veel afgevallen en heb ik mijn streefgewicht achteraf bereikt? Ik ben inmiddels ruim 1,5 jaar verder en schommel nog steeds tussen de 54 en de 55 kilo, maar wat ik heb geleerd is hoe ik mezelf moet voeden. Mijn coach heeft me niet geleerd om af te vallen, maar ze heeft me geleerd hoe ik moet eten. Hoe ik boodschappen moet doen en hoe ik mijn voordeel kan halen uit voeding op de lange termijn. Zou dat zijn gebeurd als ik geen voedingscoach had gehad? Absoluut niet. Voor mij dus een ontzettend geslaagd proces.

Als je merkt dat je telkens tegen dezelfde problemen aanloopt op het gebied van voeding, dan kan een voedings- of lifestylecoach je een duwtje in de goede richting geven.
Let op: het is geen dieet. Je moet bereid zijn om je levensstijl aan te passen.

Om mijn struggle met voeding succesvol in kaart te brengen en mijn issues aan te pakken heb ik Valentine Dekker ingeschakeld van Vitalitien en ik kan haar absoluut aanraden! Dit is haar website: Vitalitien

Photo by Ashley Green on Unsplash and Erik Lundqvist on Unsplash

About the Author:

Ginny is founder en owner van Vacature Via Ginny en schreef het boek 'Ginny werkt - De jobguide voor jouw droombaan' dat nu in de (online)winkels ligt.